Endometriose: natuurlijk genezen in de praktijk | DEEL 4

In deel een , deel twee en deel drie van deze serie leerde jij hoe endometriose conventioneel en natuurlijk benaderd en behandeld wordt. In dit deel lees je verschillende verhalen van vrouwen uit mijn praktijk die endometriose op natuurlijke wijze hebben behandeld en in hun leven tot rust hebben gebracht. Het is belangrijk om te benoemen dat deze processen zich uitstrekken over maanden tot soms jaren. Heling is geen snelle ingreep, maar een weg die stap voor stap wordt bewandeld.

De vrouwen die hun verhaal delen, hebben zich uitzonderlijk kwetsbaar opgesteld. Zij doen dit met één intentie: andere vrouwen steunen, hoop geven en laten zien dat er meer mogelijk is dan vaak wordt verteld. Alle verhalen zijn met volledige toestemming gedeeld. De details die zijn opgenomen, zijn door mijn cliënten zelf aangedragen omdat zij deze essentieel achten om het verhaal recht te doen.

Het verhaal van Nasira

Nasira is 31 jaar en werkt als manager bij een grote multinational. Al zolang zij zich kan herinneren heeft zij extreem pijnlijke menstruaties. Daarnaast heeft zij een miskraam meegemaakt, waarna zij nooit meer zwanger is geworden. Hoewel haar kinderwens diep aanwezig is, heeft zij door de jaren heen ook een angst ontwikkeld rondom zwangerschap en bevalling.

Niet alleen vanwege het verlies dat zij heeft meegemaakt, maar ook door de pijn. Twee weken per maand was zij fysiek nauwelijks in staat om normaal te functioneren. Zoals zij het zelf verwoordde:“Ik was bang dat ik geen goede moeder zou kunnen zijn, omdat mijn lichaam mij zo vaak in de steek liet.”

Als tiener zocht Nasira samen met haar moeder regelmatig hulp bij de huisarts. Toch werd endometriose pas rond haar vijfentwintigste vastgesteld, via een MRI. Al het zichtbare weefsel werd operatief verwijderd. De operatie bracht bijna twee jaar verlichting, maar daarna keerden de klachten volledig terug.

Op haar negenentwintigste volgde een tweede kijkoperatie. Deze bevestigde dat het endometrioseweefsel in vrijwel dezelfde mate en op vrijwel dezelfde plekken was teruggekomen. De operatie werd statistisch als ‘succesvol’ geregistreerd — en toch was haar situatie in de praktijk onveranderd. Sterker nog: er was nu ook littekenweefsel ontstaan in haar buikgebied.

In de periode na deze tweede diagnose voelde Nasira zich, zoals zij later vertelde, volledig het spoor bijster. Ze wilde geen derde operatie, maar het ziekenhuis bood haar geen alternatief. De pijn bleef, en daarmee ook de angst, de machteloosheid en het gevoel vast te zitten in haar eigen lichaam.

Een andere ingang

Ongeveer een jaar later begon haar interesse in een meer holistische levensstijl. Ze paste kleine dingen aan en merkte veranderingen op: meer energie, een rustigere huid, betere concentratie. Tegelijkertijd ontstond er een besef dat haar endometriose waarschijnlijk niet simpelweg het gevolg was van “pech hebben met genetica”.

Na maanden van eigen onderzoek klopte zij bij mij aan. Haar hulpvraag was helder: endometriose en een onvervulde kinderwens.

Wat volgt is een samenvatting van ons traject. Alles wat wordt beschreven is waarheidsgetrouw, met de kanttekening dat dit proces bijna een jaar besloeg en zich uiteraard niet laat vangen in enkele pagina’s.

Fase één: het lichaam tot rust brengen

In onze eerste sessies richtten we ons uitsluitend op het fysieke lichaam. We stelden een intensief plan op om de ontstekingsgraad te verlagen en haar hormonale balans te ondersteunen. Dit ging gepaard met een stevige detox.

De eerste weken waren zwaar. Nasira kreeg te maken met duidelijke ontgiftingsverschijnselen. Werken en sociale verplichtingen werden steeds lastiger. Ze besloot bewust te schrappen wat niet noodzakelijk was en gaf haar lichaam de ruimte om te herstellen.

Juist door deze rust begon het emotionele proces vanzelf op gang te komen.

Wat het lichaam bewaart

Nasira werd zich steeds bewuster van haar patronen. Van hoe streng zij voor zichzelf was. Van negatieve seksuele ervaringen die zij jarenlang had weggedrukt. Zonder dat wij dit initieerden, begon zij ook te kijken naar de vrouwenlijn waar zij uit voortkomt.

In gesprekken met haar familie kwam voorzichtig naar voren dat vrouwen in haar lijn structureel uit hun kracht waren gehaald door mannen. Niet altijd door expliciet geweld, maar door onderdrukking, afhankelijkheid en het ontbreken van ruimte om zichzelf te zijn.

Nasira komt uit een sterk religieuze familie. Zij is de eerste die zich, naar eigen zeggen, nog steeds verbonden voelt met God, maar minder met de gemeenschap en de bijbehorende regels. Haar ouders lieten haar hierin relatief vrij, waardoor zij zelf nooit het gevoel had sterk onderdrukt te zijn geweest. Toch bleek de imprint van eerdere generaties voelbaar aanwezig.

Fase twee: dieper werk

In een volgende fase richtten we ons specifieker op de baarmoeder en voortplantingsorganen. Parallel hieraan startte Nasira met EMDR en traumatherapie, gericht op zowel haar eigen ervaringen als intergenerationele thema’s.

Deze periode ervoer zij als extreem zwaar. De vermoeidheid was intens en de pijn leek toe te nemen. Achteraf kon zij niet met zekerheid zeggen of de pijn daadwerkelijk erger werd, of dat haar draagkracht simpelweg lager was. Werken werd vrijwel onmogelijk.

Haar dieptepunt duurde ongeveer een maand. Objectief gezien kort, maar subjectief voelde het uitzichtloos en uitputtend.

Ondersteuning en herstel

Na deze periode schakelden we over naar ondersteuning met helende planten, met name in de vorm van geconcentreerde wortels en vruchten. Dit was bedoeld om haar lichaam te dragen, zodat het emotionele werk niet zou omslaan in fysieke uitputting.

De tweede cyclus na haar dieptepunt was opvallend lichter dan zij ooit had meegemaakt. Dit gaf haar een enorme mentale impuls. Hoewel er nog steeds schommelingen waren, ervoer zij deze fase als hoopvol.

De daaropvolgende zes maanden stonden in het teken van afstemmen. Voeding, beweging en emotieverwerking werden steeds verder verfijnd. Tot het moment kwam waarop Nasira geen pijnlijke menstruaties meer had.

Een nieuw vertrouwen

Nasira kon haar geluk nauwelijks bevatten en bracht haar arts direct op de hoogte. Deze reageerde voorzichtig positief en was geïnteresseerd in de veranderingen die zij had doorgemaakt. Uiteindelijk besloot Nasira geen nieuwe MRI of kijkoperatie te laten doen vanwege de mogelijke neveneffecten. Wel liet zij een echo maken — en die liet een rustig, gezond beeld zien.

Zes maanden later, met aanhoudend pijnloze cycli, begon haar kinderwens opnieuw op te spelen. Tegelijkertijd voelde zij voor het eerst de behoefte om haar lichaam rust te gunnen. Om te leven zonder de constante dreiging van pijn.

De veiligheid die zij nu in haar eigen lichaam ervaart, beschreef zij als het mooiste gevoel dat zij ooit heeft gekend. Groter dan zij ooit had durven hopen.

Tot slot

Zelf heb ik geen endometriose. Veel artsen die deze aandoening behandelen ook niet. Daardoor wordt de enorme impact op het dagelijks leven soms onderschat.

Leven met de wetenschap dat je over één of twee weken opnieuw ondraaglijke pijn zult ervaren, zonder dat iemand daar iets aan lijkt te kunnen doen, creëert een constante onderliggende angst. Een stress die alles doordrenkt. Agenda’s worden eromheen gebouwd, levens worden erop aangepast. De mentale voorbereiding, de uitputting en het herstel zijn nauwelijks in woorden te vatten.

Met deze serie hoop ik bewustzijn te creëren. Over wat endometriose werkelijk betekent. Over hoe holistische benaderingen kunnen bijdragen aan heling. En over hoe vrouwen hun volledige potentieel kunnen belichamen, voorbij pijn en beperking.

Daarnaast hoop ik dat deze verhalen ook meer begrip creëren bij de omgeving van vrouwen met endometriose.

Mocht jij zelf met deze aandoening leven, of iemand kennen die hiermee worstelt, weet dan dat je altijd contact mag opnemen. Voor heftige gevallen is er altijd ruimte in mijn agenda.

Met liefde,

Evi Michelle